Moje TOP OF / KSIĄŻKI 2016


d_2590

zakonnice-odchodza-po-cichu-b-iext34554453

Kaminska_Simona_m

polska-odwraca-oczy

z17915277O,-fot–materialy-prasowe-

wywiad-z-soba-sama-apokalipsa-b-iext34479950

 

Co czytać, jak czytać, gdzie znaleźć książkę dla siebie?

Czytam przede wszystkim literaturę faktu, oprócz aktualnych pozycji dramatów teatralnych, poezji, scenariuszy, tekstów, które inspirują przy budowaniu postaci sięgam czasem po coś wyjątkowego. Każdą z tych książek znalazłam w innym miejscu, odmiennej sytuacji.

Nie ma wymówek, że nie masz czasu żeby czytać, że nikt nie podał mi ciekawego tytułu, znajdź coś dla siebie, sprecyzuj swoje oczekiwania, popytaj w towarzystwie, poczytaj na forach internetowych, czytaj dobrych autorów.

 

 

 

polska-odwraca-oczy

Strzał w dziesiątkę - rollercoaster emocji

To może nie będzie dla Was zaskoczenie, ale weszłam do salonu Empik i tak długo męczyłam młodego człowieka, przedstawiając mu wszystkie moje upodobania, marzenia, aż podał mi właśnie książkę "Polska odwraca oczy". To zdecydowanie moja pozycja nr 1! Mocna, wstrząsająca, bez międlenia i owijania w bawełnę, konkrety, czarno na białym i to właśnie lubię. Polecam książkę niezwykle utalentowanej autorki Justyny Kopińskiej.

Zbiór reportaży Justyny Kopińskiej „Polska odwraca oczy” to opowieści o najważniejszych niewyjaśnionych sprawach ostatnich lat.

– Zawsze chciałam być policjantką śledczą – mówi Kopińska. – Odkrywać ukryte sprawy dotyczące przemocy dotykającej bezbronnych ludzi. Dziś robię to przez dziennikarstwo.

W książce m.in. reportaż o dręczonych pacjentach szpitala psychiatrycznego w Starogardzie Gdańskim („Oddział chorych ze strachu”) i tuszowaniu najtrudniejszych spraw o zabójstwo („Ten trup się nie liczy”) oraz nigdy niepublikowane teksty, które powstały specjalnie na potrzeby tego zbioru. Z reportaży Kopińskiej wyłania się obraz nieskutecznego wymiaru sprawiedliwości i ludzi pozostawionych z poczuciem krzywdy. Po publikacji jej tekstów przestępcy trafiali do więzienia, a w prawie wprowadzano zmiany dotyczące bezpieczeństwa w instytucjach zamkniętych. 

d_2590

 Z miłości do filmów reżysera Romana Polańskiego...

 Jak tylko zrobiło się głośno o jego nowych planach filmowych, sięgnęłam właśnie po pozycję Roberta Harrisa "Oficer i szpieg". Film miał być kręcony w Polsce, ale jednak Polański nakręci "Sprawę Dreyfusa" (ponieważ taki będzie nosił tytuł film na podstawie tej książki) we Francji. Premiera planowana na rok 2017. Harrisa czytałam jednym tchem, to fantastyczny materiał na film, i jestem pewna, że będzie to kolejny sukces Polańskiego, jakże wielka strata, że nie na naszej ziemi.

Sprawa Alfreda Dreyfusa podzieliła na przełomie XIX i XX wieku nie tylko Francję, ale też całą Europę. Oficer żydowskiego pochodzenia oskarżony został o szpiegostwo na rzecz Niemiec. Nagonka na niego zjednoczyła narodowców i prawicę. Powieść Harrisa koncentruje się na postaci, która dotąd pozostawała w cieniu sprawy. Georges Picquart, młody francuski oficer i antysemita, odkrywa, że oskarżenie Dreyfusa o szpiegostwo było fałszywe, i podejmuje walkę o ujawnienie prawdy.

"Harris przewertował ogromną ilość materiałów poświęconych sprawie Dreyfusa, a dzięki swoim wybitnym zdolnościom literackim stworzył powieść emocjonującą i głęboką".
The Washington Post

 

zakonnice-odchodza-po-cichu-b-iext34554453

 

Siostrzyczki, jakich nie  znacie

Moi rodzice mają kawiarnie w Zielonej Górze, przychodzą tam różni ludzie, wymieniają się tytułami, ROZMAWIAJĄ! (bo nie mamy wifi ) - tu uśmiech, dyskutują również na temat sztuki, teatru, filmu - literatury. Weszłam do Cafe Marcepan z zakupem w torebce, właśnie pozycją Marty Abramowicz "Zakonnice odchodzą po cichu" i  zapytałam klienta kawiarni, który jest totalnym molem książkowym, co poleciłby do czytania na teraz i już.

On mi na to, że najlepsza książka jaką ostatnio czytał to właśnie ta, którą miałam przy sobie.

 Habit już uszyty. Za dwa miesiące siostra Joanna uroczyście otrzyma go z rąk Mistrzyni. Ale teraz jest noc i siostra Joanna myśli tylko o tym, czy wszyscy zasnęli. Jest po komplecie, światła zgaszone. Nie wolno opuścić łóżka, nie wolno się odezwać. Siostra Joanna łamie reguły zakonne i wymyka się z pokoju. Przebiega pod ścianą, po schodach w górę, do biblioteki. Drzwi skrzypią. Trzeba uważać. Między regałami czeka już siostra Magdalena...

Byłe zakonnice nikomu nie opowiadają o swoim życiu. Nie występują w telewizji. Powiedzieć złe słowo na zakon, to stanąć samotnie przeciw Kościołowi. Nie mówią znajomym ani rodzinie, bo ludzie nic nie rozumieją. Dla ludzi świat jest prosty: odeszła, bo na pewno w jakimś księdzu się zakochała. W ciążę z biskupem zaszła. Jak one tam bez chłopa wytrzymują? Chyba w czystości nie żyją?

Byłe zakonnice nie mogą uwierzyć: o czym oni mówią?
Jaki biskup? W zakonie walczy się o przetrwanie.
Jaki ksiądz? Tam szuka się dawno zgubionego sensu.
Jak wytłumaczyć, że chodzi o coś zupełnie innego?

W reportażu Marty Abramowicz znajdziecie odpowiedzi.

 

z17915277O,-fot–materialy-prasowe-

 

Zrozumieć, przeczytać, by zrozumieć.

Znajoma pożyczyła mi tę książkę i właśnie sobie uświadomiłam, że powinnam już dawno ją oddać. Dobry zwyczaj nie pożyczaj. Nie wiem jak wy, ale ja straciłam mnóstwo książek i filmów, które ktoś sobie pożyczył i nie oddał.   Chciałam zrozumieć, być bliżej, doświadczyć.  Książka autobiograficzna Roberta Rienta "Świadek" to szczera do bólu spowiedź,    kiedy czytasz jest Ci wstyd, że wchodzisz tak głęboko, że jesteś tak blisko - czyjegoś grzechu, fantazji, pragnień. Ekscytujące doświadczenie. Polecam szczególnie tym, którzy mają grzeszki na sumieniu.

"Świadek" Roberta Rienta to opowieść non-fiction o ucieczce ze szczególnego więzienia - więzienia dla mózgu.

Łukasz, urodzony w rodzinie świadków Jehowy, opowiada o podwójnym wykluczeniu: najpierw o społecznym wykluczeniu chłopca z "kociej wiary" w Polsce lat dziewięćdziesiatych. Potem - z własnej grupy wyznaniowej i rodziny. Eksperymenty z ciałem, literatura, przyjaźń, seks - sprawiają, że w oczach innych świadków, a przede wszystkim we własnych, staje się trędowatym. Takiemu nie podaje się ręki.

Książka przybliża hermetyczną wspólnotę świadków Jehowy. Jest jednocześnie przewodnikiem po ich prawdach, które główny bohater Łukasz powoli odrzuca.

 

Kaminska_Simona_m

 

 Totalna Dzicz.

Książkę znalazłam w sklepie na dworcu centralnym i pochłonęłam ją niemal w całości jadąc pociągiem na trasie Warszawa - Rio. Uczestniczyłam jakiś czas temu w zdjęciach próbnych do filmu "Pokot" Agnieszki Holland, film już chyba skończony, a scenariusz na podstawie genialnej książk "Prowadź swój pług przez kości umarłych" - Olgi Tokarczuk, ta pozycja też powinna znaleźć się w tym spisie obowiązkowo.  Wiedząc już, że nie zagram w tym filmie,  którego scenariusz jest powalający i będzie to kolejny bardzo dobry film A.Holland, zamarzyłam o roli Simony. Jeśli kiedykolwiek ktoś napisze scenariusz o Simonie Kossak, zamawiam! Ja chcę przyjąć jej bagaż doświadczeń na siebie. Niesamowita książka -podróż.

 Profesorka nauk leśnych, popularyzatorka nauki. Znana przede wszystkim z aktywności na rzecz zachowania resztek naturalnych ekosystemów Polski. W swojej pracy naukowej zajmowała się m.in. ekologią behawioralną ssaków. Sama siebie określała czasem mianem "zoopsychologa". Urodziła się w artystycznej rodzinie. Studia biologiczne ukończyła na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu Jagiellońskiego. Pracowała w Zakładzie Badania Ssaków Polskiej Akademii Nauk w Białowieży oraz w Instytucie Badawczym Leśnictwa w Zakładzie Lasów Naturalnych, gdzie od stycznia 2003 pełniła stanowisko kierowniczki. Jej dorobek twórczy obejmuje ogółem kilkaset opracowań naukowych, niepublikowanych dokumentacji naukowych, artykułów popularnonaukowych i filmów przyrodniczych. Ponadto, była pomysłodawczynią unikatowego na skalę światową urządzenia ostrzegającego dzikie zwierzęta przed przejazdem pociągów. Była znana z bezkompromisowych poglądów i działań na rzecz ochrony przyrody, zwłaszcza Puszczy Białowieskiej, gdzie w starej leśniczówce "Dziedzinka" mieszkała ponad 30 lat. W uznaniu zasług na polu nauki i popularyzowania ochrony przyrody w 2000 została uhonorowana Złotym Krzyżem Zasługi.

źródło opisu: wikipedia

 

 

wywiad-z-soba-sama-apokalipsa-b-iext34479950

 

Moja Oriana Fallaci 

Ludzie w dzisiejszych czasach rzadko kiedy mają swoich idoli, swoich bohaterów, wzorce do naśladowania. Oriana Fallaci z całą swą mądrością - jest dla mnie kimś takim. Usłyszałam kilka razy, że mam w sobie jej pierwiastek, pewnie w dojrzalszym wieku będę mogła w teatrze, bądź filmie spóbować wziąć Orianę na swoje barki, byłby to zaszczyt i spełnienie marzeń. Setki wywiadów z różnymi ludźmi, ale tu w książce "Wywiad z samą sobą" - tylko ona. Książka polecona na ulicy Mysia 3, w moim ulubionym miejscu poszukiwań prezentów i  dobrych książek SHE/S A RIOT (SHE/S A RIOT) . Ewelina, czyli dziewczyna w kapeluszu - zawsze doradzi, namówi i sprzeda coś co nie zniknie z waszych półek!

 

Porywające i pełne goryczy świadectwo odważnej kobiety. Siła jej myśli i słów w wywiadzie z sobą samą, który dopełnia i wzbogaca rozważania podjęte we Wściekłości i Dumie, a kontynuowane w Sile Rozumu.
Tym razem, wychodząc od refleksji na temat raka moralnego i intelektualnego trawiącego Zachód, Oriana Fallaci ukazuje głuchą zaciekłość islamskiego terroryzmu i wojnę, jaką wytoczył on naszej cywilizacji.

Oriana Fallaci (ur. 29 czerwca 1929 we Florencji, zm. 15 września 2006 tamże) – włoska dziennikarka i pisarka, autorka szeroko rozpowszechnionych wywiadów, jedna z najbardziej znanych dziennikarek XX wieku. W ostatnich latach życia zainteresowanie jej osobą ponownie wzrosło za sprawą przedstawianej przez nią radykalnej krytyki islamu, przede wszystkim współczesnego. W czasie II wojny światowej działała w Giustizia e Libertà – włoskim antyfaszystowskim ruchu oporu. Karierę dziennikarską rozpoczęła w 1950, kiedy to została korespondentką włoskiej gazety. Od 1967 pracowała jako korespondentka wojenna w Wietnamie, następnie w czasie wojny pakistańsko-indyjskiej, na Bliskim Wschodzie i w Południowej Afryce, pisząc dla wielu znanych gazet.

żródło opisów : wikipedia, oraz portal lubimy czytać.